تنفر

این سوال از خیلی وقت پیش من رو به خودش مشغول کرده:"می شه متنفر باشم؟..."

یادمه یه بار در مدینه و دقیقا قبل از محرم شدن رفتم اتاق بابا و ازش پرسیدم:" می شه کسی رو نبخشید؟" می ترسیدم اگر نبخشم٬ بخشیده نشوم. اون روز بابا گفت:" اشکالی نداره!" (ولی البته این اخلاق بابا است٬ کمتر پیش می آید نسخه ای برای دیگران بپیچد که اجرا کردنش سخت باشد.) اون موقع مشکل بخشیدن یا نبخشیدن استادی بود که به من نمره نداده بود و من رو ۲ ترم بیشتر در دانشگاه نگه داشته بود. الان اصلا برام مهم نیست که اون موقع چقدر به من استرس وارد کرده بود و حتی ریزش موی استرسی گرفته بودم. اصلا همین الان بخشیدمش.

دلیل دیگر این که دیگه اصلا برام مهم نیست اینه که الان آدمهایی رو می شناسم که نه تنها سرنوشت من که سرنوشت جامعه رو در دست دارند و بی لیاقت هستند. مست قدرت هستند. خائن هستند. خودرای هستند. کلکسیون اخلاق های ... هستند.

و من گاهی عمیقا متنفرم.

اما شاید یه روز همه اینها کم اهمیت بشوند. بخشیده بشوند. من بمانم و یک نفرت جدید. نفرت از خودم از کارهایی که نباید می کردم و کرده ام. از کارهایی که باید می کردم و نکرده ام.

پاندای تکواندوکار

خدا قبول کنه یه پیشنهاد نصفه نیمه کار بهم شده. هنوز هم قرارداد نبسته ام.

درضمن کلاس زبان هم بالاخره شروع شده.

دو هفته رفتم کلاس ایروبیک. دیدم خیلی با حال و روزم جور نیست. به خصوص که نفس کشیدنش با تنفس یوگا خیلیییی برعکس هم هستن. در یوگا نفسها عمیق و با تمرکز هستن و ریتم حرکات دقیا با ریتم تنفس هر فرد تنظیمم می شه. اما در ایروبیک هدف تنظیم تنفس با حرکاته و ریتم حرکات هم از یه موسیقی دامبول دیمبول پیروی می کنه. آدمهای کلاس هم همه سن بالا و خانه دار بودن.

حالا یهویی رفتم کلاس تکواندو. حامد می گه می تونی با ورزشهایی که تا حالا رفته ای یه المپیک راه بندازی.

بچه های کلاس تکواندو همه فیسقیلی هستن. مثلا کسی که من باهاش تمرین می کنم کلاس دوم ابتداییه.

ارشدمون هم دبیرستانیه.

یه نخودی هم تو کلاسمون داریم قدش یه متره. ولی کمربندش آبیه و کلی به همه انرژی می ده با شیطونی ها و جیغهاش.

                                         ***

همه اینها در حالیه که وقتی در خیابانهای قم تردد می کنم همش دارم تعداد بنرها رو می شمارم و قیمتشون را تخمین می زنم و حرص می خورم. مثلا این بانکها که برای ۲ میلیون وام دادن جون آدم رو ودیعه می گیرن٬ در هر شعبه شون و سر هر میدون و خیابونی یکی دو تا بنر زده اند. حالا بانکها که خصوصین. ولی مدرسه ها (که اصولا همیشه دست گداییشون جلوی دانش آموزها درازه) و نیروی انتظامی و سازمان های دیگه هم از پول من و شما همین کار رو کرده اند.

اصلا فایده بنرها چیه. اون که راه نمیافته یادداشت کنه که کی بیشتر براش خرج کرده!!! مردم هم که انتخابی ندارن. چشمشون کور دندشون نرم سرشون تا کمر خمه.

واقعا عقل که نباشه...

                                        ***

همین دیگه: ملالی نیست به جز دوری شما

چون کشتی بی لنگر

چند وقتی است خود نوشته ندارم. خود سروده که جای خود دارد!!!

گاهی می نشینم یک خط خطی هایی می کنم. همشون خیلی غم بار و بی روح از آب درمیاد. از قدیم گفته اند از کوزه همان برون تراود که دراوست.

البته همه چی مرتبه نگران نشید. ولی چند وقتی است بهم وحی نمی شه البته مشغول استفاده همه جانبه از وحیی که به سایر شعرا و هنرمندان شده هستم شعر می خونم. خاطرات می خونم نقاشی تماشا می کنم.

" چون کشتی بی لنگر کج می شد و مج می شد" شرح احوال خودم منه!!!

ای طایران قدس را عشقت فزوده بال‌ها

در حلقه سودای تو روحانیان را حال‌ها

                                                                                                                    مولانا 

مردم

به نام خداوند بخشاینده مهربان

"بگو پناه می برم به پروردگار مردم

به فرمانروای مردم

به خدای مردم

از شر وسوسه گر پنهان شونده

که در سینه های مردم وسوسه می انگیزد

از جنیان باشد یا از مردم"

                                                                                    قرآن کریم - سوره مردم(ناس)

---

چقدر خوبه یادم بمونه خدا خودش فرمانروای مردم است. تا کسی نتونه ادعای نیابت از طرف خدا بکنه و تا اینقدر درگیر فرمانروایان ناشایست دور و برم نباشم.

خلق و خدای

ابوالحسن خرقانی:

"آن کسی که نماز کند و روزه دارد،به خلق نزدیک بود،
و آن کسی که فکرت کند، به خدای."
                                                                                           تذکره الاولیاء-عطار

فضل و فعل

بایزید بسطامی:"از نماز جز ایستادگی تن و از روزه جز گرسنگی ندیدم!
آن چه مراست از فضل اوست، نه از فعل من."
                                                                                  منطق الطیر-عطار

منت

"... ای صاحب منت٬ که هیچ منتی بر تو نیست٬

بر من منت گذار با رهاندنم از آتش

در بین کسانی که بر آنها منت نهاده ای..."

                                                                              ادعیه ماه رمضان

ادامه نوشته

پیشوایان و پیروان

"و برخى از مردم، در برابر خدا، همانندهايى برمى‏گزينند، و آنها را چون دوستى خدا، دوست مى‏دارند؛ ولى كسانى كه ايمان آورده‏اند، خدا را بیشتر دوست می دارند.

كسانى كه بدین سان بر خود ستم نموده‏اند، هنگامى كه عذاب را مشاهده كنند، درمی یابند که قدرت به تمامی از آن خداست، و خدا سخت‏ كيفر است.۱۶۵

آن گاه كه پيشوايان از پيروان بيزارى جويند، و عذاب را مشاهده كنند، پيوندها ميانشان بريده گردد.۱۶۶

 و پيروان مى‏گويند: اگر براى ما فرصت بازگشتى بود، از رهبران خود بيزاری ميجستيم همانطور كه آنها از ما بيزاری جستند.

اين گونه خداوند، كارهايشان را، كه برای آنان مايه حسرت است، به ايشان مى‏نماياند، و آنان هرگز از آتش بيرون‏ آمدنى نيستند.۱۶۷"

                                                                                         سوره بقره-آیات۱۶۵تا۱۶۷

آغاز

"... ای کسی که آغاز کردی مرا

                                   به آفریدنم

                                   و به یاد داشتنم

                                      و به تربیت کردنم

                                       و به نیکی در حقم

                                               و به غذا دادنم.

اینک به هـمان بـزرگـواری و نـيکی پیشینت بـر مـن؛

                                                                      بر من ببخش..."

                                                                                                        دعای کمیل

ادامه نوشته

در صبح

"...

بگشای پروردگارا بر ما

                            در صبح را به کلید مهربانی و رستگاریت.

و بپوشان پروردگارا بر من

                              بهترین جامه های هدایت و صلاح را.

و برویان پروردگارا در چشمه سار قلبم

                            نهال فروتنی را به بزرگواریت .

و جاری کن پروردگارا در اطراف چشمانم

                           چشمه سار اشک را به هیبتت .

و ادب کن پروردگارا نفس سرکش بدخوی مرا

                           به فقر و خواری بر در آستانت.

..."

                                                                                             دعای صباح امیرالمومنین

ترجمه همیشه لنگ می زند در رساندن مفاهیم عمیق متنهای مقدس.

به همین خاطر مطالعه متن عربی را پیشنهاد می کنم.

ادامه نوشته

رمان-آواز-شعر

کتابهای نخوانده زیادی مانده. کتابهای مهم فلسفی٬ اعتقادی٬ سیاسی. کتابهای شعر٬ فلسفه تاریخ. اما همه رمان ها لااقل یک بار خوانده شده اند.

از جمله همین رمان ده جلدی "کلیدر" (نوشته محمود دولت آبادی) که من دارم برای بار دوم می خوانمش. لابلای صفحات کاهیش خاطرات کهنه محمد و فاطمه عزیز که کتابهایشان را جا گذاشتند و رفتند٬ هم ورق می خورد.

 شاید به نظر شما یک جور وقت حرام کردن باشد. اما الان دقیقا صفحه ۱۴۰۰ هستم. فکر کن اگه به جای ۱۴۰۰ صفحه رمان یه چیز دیگری خوانده بودم الان... ؟؟

هیچی نشده بود. اصلا هیچ کتابی غیر از رمان را نمی شود به اندازه ۱۴۰۰ صفحه تحمل کرد. من که اگر جای شما بودم هر کتابی را در قالب داستان می نوشتم تا خواننده حالش را ببرد!!!

                                                    ***

امروز شنیدم "محمد نوری" هم از این جهان گذشت٬ یاد و صدایش را اما جاگذاشت.

به همه کسانی که خودش را و صدایش را دوست داشتند٬ تسلیت می گویم. از جمله فریده عزیزم که زمانی خیلی صدای "محمد نوری" را دوست داشت.

                                                   ***

راستی از وقتی "زهرا ایدون" را توی برنامه مشاعره تلویزیون زیارت کردم٬ هم طرفدار برنامه مشاعره شده ام و هم یاد خوابگاه و بچه ها افتاده ام. فکر کنم در دور بعدی هم دوست شاعرمان را مجددا ببینیمش.

 

 

مرا پیدا کن

"...

مرا از آنان قرار ده که دایم به یاد تو هستند

                     و هرگز عهد تو را نمی شکنند

و شکر و سپاست را لحظه ای فراموش نمی کنند

                            و امر تو را سبک نمی شمارند..."

                                                                                                 مناجات شعبانیه

---

خدا جان عهد من با تو چیست؟ امر تو بر من کدام است؟

من گم شده ام. خیال می کنم دستم را به سویت دراز کرده ام. اما نمی دانم تو کدام سویی حتی!  هر چه می گردم در خودم گم می شوم. در دنیا. در آدمها. من دست از جستن می کشم.

خودت دنبالم بیا و مرا پیدا کن.

لقا

"...

خدایا مرا به لقاء خود شادمان گردان در آن روز که میان بندگانت حکم می کنی

..."

می داند

"...

و خزانه های غیب نزد اوست. که جز او کسی آن ها را نمی داند٬

و او آن چه را در خشکی و در دریا است٬ می داند.

و هیچ برگی فرو نمی افتد مگر آن که او می داند٬

و هیچ دانه ای در تاریکی های زمین

و هیچ تر و خشکی

مگر آن که در کتابی آشکار ثبت است..."

                                                                                                       سوره انعام- آیه ۵۹

"...

ای نزدیک، که هرگز دور نمی شوی از کسی که فریفته توست

ای بخشنده، که هرگز بخل نمی ورزی بر کسی که امیدوار احسان توست

..."

                                                                                                      مناجات شعبانیه

خدا و بنده

"...

ای خدا،

اگر مرا به جرمم مواخذه کنی، تو را به عفوت مواخذه خواهم کرد!

و اگر مرا به گناهم بازخواست کنی، تو را به مغرفتت بازخواهم خواست!

و اگر مرا به آتش دوزخ برانی، اهل آنجا را باخبر خواهم ساخت

                                                                    که من تو را دوست می داشتم!

ای خدا اگر در مقابل طاعتت عملم اندک است،

                                                     در مقابل امیدت آرزویم بسیار است!

ای خدا چگونه از درگاه لطفت محروم و نا امید برگردم

               در حالی که به بخشش و احسانت بسیار گمان نیکو برده بودم!

..."

                                                                                                       مناجات شعبانیه

آبادی

"دلم را به اطاعتت آباد گردان..."

                                                                                                صلوات شعبانیه

گریز

"...مرا در یاب که به سوی تو گریخته ام و پیش روی تو ایستاده ام..."

                                                                             (قسمت هایی از مناجات شعبانیه)

دعاهایتان مستجاب.

آلمان-کلینزمن-زینب حسن زاده

من تا چند روز پیش هیچ وقت از تیم آلمان خوشم نمیومد. حالا با این دو تا بازی اخیرش در مقابل انگلیس و آرژانتین نظرم کاملا عوض شده. یادم می افته وقتی سوم راهنمایی بودیم زینب حسن زاده خیلی  ی ی ی ی طرفدار تیم آلمان بود و به خصوص کلینزمن. هر وقت فوتبال می بینم یاد کل کل زینب و فریده که طرفدار ایتالیا و خصوصا روبرتوباجو و مالدینی بود٬ میافتم!!!

---

پی نوشت۱: همون سالها دادگاه میکونوس در آلمان برگزار شده بود. یه روز ما رو از مدرسه بردند راهپیمایی. ما اصلا نمی دونستیم برای چی به راهپیمایی آورده شده ایم. فقط از تعطیلی کلاسها لذت می بردیم. یادمه اون روز از پشت تریبون شعار می دادند مرگ بر آلمان. و ما برای اذیت کردن زینب داد می زدیم مرگ بر کلینزمان!!!!

پی نوشت۲: الان هیچ کدوم از اون بازیکنها دیگه در تیم پیرمردها هم بازی نمی کنند. اوووه این عمر ماست که به این سرعت... ویژژژژ ... می گذره. چند نسل از بازیکنها پیش روی ما بازنشست شده اند؟!!

پی نوشت ۳: زینب الان کجاست؟ کانادا؟ استرالیا؟ هنوز طرفدار آلمانه؟ هیچ فکر نمی کردم یه روز از زینب بی خبر بمونم!

امروز چی یاد گرفتی؟

"۱-...هر گونه درباره خود بیندیشیم٬ برایمان به واقعیت در می آید...خود ما اوضاع و شرایط را می آفرینم٬ و بعد برای ناکامی خود٬ دیگران را سرزنش می کنیم و اقتدار خویش را از دست می دهیم. هیچ کس و هیچ چیز اقتداری بر ما ندارد. زیرا ما تنها "اندیشه ور" ذهن خودمان هستیم...

۲-اکنون به فکری که در این لحظه در سر دارید توجه کنید و ببینید که مثبت است یا منفی؟ آیا می خواهید که این اندیشه٬ آینده شما را بسازد؟ تنها توجه کنید و هوشیار باشید...

۳-همه ما درسهایی داریم که باید بیاموزیم. چیزهایی که به نظرمان بسیار سخت می آید٬ همان درسهایی است که برای خود انتخاب کرده ایم. اگر به نظرمان آسان می آید٬ درسهای ما نیستند. آنها چیزهایی هستند که پیشاپیش می دانیم.

به کاری که به نظرتان بیش از هرچیز دشوار می آید و در برابرش مقاومت به خرج می دهید بیندیشید٬ زیرا در این لحظه ٬بزرگترین درس شما٬ تسلیم و دست کشیدن از مقاومت است..."

                                                                                                      کتاب "شفای زندگی"

                                                                                                           لوییز هی

                                                                  ***

بیش از یک سال وقت مفیدم را برای کاری صرف کردم که در مسیری که انتظارش را داشتم هیچ سودی نداشت. حالا یک راه دیگر دارم. کافیه یه تلفن بکنم تا بفهمم آیا اونا خریدار کارم هستن یا نه.

بیش از چند ماهه که این کار رو نمی کنم. هیچ روزی برای شروع به اندازه کافی خوب نیوده. شجاعت شنیدن یک "نه" دیگر رو ندارم.

یکی برام دعا کنه!

قصه های ناتمام4

دو دختر یکی از نوشهر و دیگری از بوشهر درخوابگاه هم اتاقی می شوند. فرهنگهاشون٬قیافه هاشون٬لهجه هاشون٬ رشته هاشون از زمین تا آسمون با هم فرق داره. نمی تونن با هم به یک موسیقی گوش بدهند. نمی توانند همزمان بخوابند و بیدار شوند. نمی توانند یک جور غذا بخورند. حتی گاهی برای یک منظور واژه های متفاوتی به کار می  برند. خلاصه مدام با هم دعوا و درگیری دارند. تا اینکه یک دانشجوی تهرانی به جمعشان اضافه می شود. سومین هم اتاقی درخانواده متزلزلی زندگی می کند. پدر و مادرش از هم جداشده اند. پدرش مجددا ازدواج کرده و ... او برای فرار از خانواده مدارک جعلی ارائه داده و خوابگاه گرفته. اما از آنجاییکه ظرفیت اتاقها تکمیل بوده مثل مهمان ناخوانده با او برخورد می شود. و برای مبازره با او دو هم اتاقی بوشهری و نوشهری با هم متحد می شوند... کم کم با وجود همه تضادها دردهای مشترک این سه نفر را به هم وصل می کند...

داستان چندسال بعد تمام می شود که سه دختر با همسرانشان یک شب دور هم جمع می شوند و باز اختلافات ریشه دار فرهنگی رخ می نماید. اما این بار به راحتی از کنار اختلافاتشان می گذرند.

داستانی در باب تقابل تمدنها و گفتگوی تمدنها

 

قصه های ناتمام3

مهشید کتابفروش میانسال نسبتا تنهایی است که هوس نویسندگی دارد. کتابش سرنوشت نامه است. با آدمهایی که میان کتاب بخرن گرم می گیره و دعوتشون می کنه به یه کافه و سرنوشتشون رو ضبط می کنه. دنبال سرنوشتهای هیجان انگیز و متفاوته که کتابش کامل بشه. همین روزها زنی با دختر ۵ ساله اش میاد که کتاب نقاشی بخره و مهشید دعوتش می کنه. سرنوشتش رو می شنوه : مریم از همسرش جداشده و در محل کارش ریییسش بهش پیشنهاد ازدواج داده و مریم هم از اون خوشش میومده ولی می ترسه که اتفاقی که برای اولین ازدواجش افتاده تکرار بشه. جواب رد داده و کارش رو هم ول کرده. و از رییسش می گه که دلشکسته شده و خبر داره که مدتیه اون هم سرکار نرفته!

مهشید تو فکر می ره و تصمیم می گیره که به این دو نفر کمک کنه. میره دنبال مرده و سرنوشت اون رو هم می شنوه. و سعی می کنه یه بار دیگه مریم رو راضی کنه. نظر مریم  عوض نمی شه. ولی در کمال شگفتی همون مرد به مهشید پیشنهاد ازدواج می ده...

یهو اینجاش خیلی خاله زنکی می شه. دیگه از قصه اش خوشم نمیاد. به درد سریالهای کشششدار تلویزیون می خوره.

خوب شد ادامه اش ندادم!

قصه های ناتمام2

سرتان را درد نمی آورم. قصه کوتاهیه.

نوه پیرزن موبایلش را خونه پیرزن جا می گذارد. پیرزن اول موبایل را مثل یه چیز مرموز نگاه می کند و بهش دست هم نمی زند بعد در عوالم تنهایی خودش موبایل را شناسایی می کند و دکمه هایش را امتحان می کند. بعد عینک می زند و می نشیند و پیغام های عجیب و غریب و فارسی موبایل را می خواند و برای خودش آنها را تفسیر می کند.(این قسمت خیلی جالب می شهولی حوصله و استعداد داستان نویسی می خواد که من ندارم!) سر آخر بعد از دو روز عکسها رو پیدا می کنه و کم کم به پیامهای نوه اش هم دسترسی پیدا می کنه و تازه داره از موبایل خوشش میاد که شارژ موبایل تموم می شه.

البته می شه ادامه اش هم داد به این ترتیب که شارژر هم جامونده و سر آخر ... نمی دونم یه چیزی می شه دیگه!

بله این داستان عبرت آموز در مواجهه سنت و مدرنیسم است!!!

قصه های ناتمام1

دهه۶۰ بیمارستانی درمناطق جنگی: مسعود (پزشک) برای استراحت یه چایی می ریزه و تا خنک شدنش لب پنجره می نشینه و تو فکر می ره. فکر زن و بچه و مطب و پدر و هزار هزار تا مجروح و کشته که این روزها دیده. برق قطع و وصل می شه. یک لرزش ناگهانی و ... یک بمب در حیاط بیمارستان منفجر می شه. مسعود سقوط کنه و از ناحیه کمر آسیب میبینه. به محض اینکه هوشیار می شه متوجه می شه که پاهاش رو حس نمی کنه:قطع نخاع.

برش می گردونن شهرش.عملش می کنن و ... بقیه داستان هنوز شکل نگرفته. ولی درمورد تصمیم خودکشی مسعود و تلاش ناهید برای بازگرداندن امید به شوهرشه.

صحنه آخرش پیری مسعوده. روزی که بچه اش ویلچرش را هل می دهد و او را از سر مزار ناهید برمی گرداند. به محض این که تنها می شه کلید می اندازد و کشویش را باز می کند و قرصهای خوابش را در می آورد و یک مشتش را می خورد. اما نمی میرد چون از ۱۰ -۱۲ سال پیش که خوردن قرص خواب را شروع کرده ناهید همیشه یک مشت قرص نعنا (یا یه چیز بی بوتر) توی شیشه قرص خوابش می ریخته!

داستان بی مزه ای است درمورد فلسفه تسلیم شدن یا تسلیم نشدن دربرابر زندگی و اینکه عشق به حیات گاهی چقدر ضعیف می شه.

شانس اوردین که خودم هم حوصله پرداختن بهش رو نداشتم.

ندا و ...

ندا را من هم نمی شناختم تا قبل از اینکه صورتش با خون خودش رنگین شود.

اما در موردش یک چیز را می دانم. او کشته شده است. در یکی از خیابانهای پایتخت. جلوی چشم ده ها نفر شاهد عینی و دوربین.

ندا کشته شده و هیچ چیز دیگر او را زنده نمی کند. نه فیلم های مستندی که در موردش می سازند٬ نه شناسایی افرادی که همراهش بوده اند و نه هیچ جنجال خبری دیگری. اما او کشته شده است و اینکه بعد از یک سال لااقل یک دادگاه سوری برای شناسایی قاتل او تشکیل نشده است فقط یک چیز را ثابت می کند:

اینجا جان انسان بی ارزشترین چیز است٬ مگر برای سوء استفاده های سیاسی.

آغاز دوست داشتن

ما همه هر روز یکدیگر رو می بینیم. روزهایی که سرخوشیم، گرفته ایم، بی حوصله ایم، تو فکریم، آرامیم، عصبانی هستیم، روزهای یکنواخت روزهای کسالت بار. روزهایی که با همان بهانه های همیشگی لبخند می زنیم، لب می گزیم، اخم می کنیم، ابرو بالا می اندازیم، چشم بر هم می گذاریم.

ما هر روز یکدیگر را می بینیم. ولی روزی فرا می رسد که تغییری در چیزی که همیشه در دیگری می دیدیم رخ می دهد. آدمی را می بینیم که دیگر روزمره نیست. لبخند می زند ، لب می گزد، اخم می کند، ابرو بالا می اندازد، چشم بر هم می گذارد، ... اما نه با بهانه های همیشگی. او دیگر کسی را دوست می دارد.

برای عزیزی که آغاز به دوست داشتن کرده است. به احترام علاقه اش و به یاد همه لحظه های یکنواخت و قدیمی خودمان.

 

 

دعا

مهمانی ناهار خانه مادربزرگ تا غروب کش پیدا می کند. دم غروب مادربزرگ بلند می شود می رود وضو می گیرد و همانطور که صورتش را با گوشه روسریش خشک می کند٬ لنگ لنگان می رود سراغ صندلی نمازش. مشغول پهن کردن سجاده روی میز است که نوه ها یکی یکی می آیند دم در اتاقش.

مسعود:"مامانجون برای من دعا کن کنکور قبول بشم."

حسین:"مامانجون دعا کن بابام راضی بشه این لگن رو بفروشیم سمند بخریم."

ناصر:"مامانجون دعا کن از سربازی معاف بشم."

زهرا:"مامانجون دعا کن آبجی شوهر کنه!"

فرید:"مامانجون برام دعا کن چکم پاس بشه."

محسن :"مامانجون دعا کن بابای مریم به عروسی ما راضی بشه"

طاهره:"مامانجون دعا کن این وام مسکن ما جور بشه."

هدی:"مامانجون دعا کن دیسک کمر مامانم خوب بشه."

 

ادامه نوشته

عشاق

تو از کدام دسته عشاقی؟

آیا از آن دست که لبخند می زنند و چشم بر هر اشتباه معشوق می بندند؟ یا ...

از آن دست دیگر که، مبارزند. حتی در تکاپوی عاشقی، کمر به راست کردن هر ناراستی می بندند؟!

بادا که عشقشان پیوسته در تعالی و رویش پویا بماند،

                                               دیر و دراز بپاید.

خوشبختی

خوشبختی ما بود شاید بودنت نازنین. اما دریغ٬ خوشبختی ما هرگز٬خوشبختی تو را تضمین نمی نمود.

این است درد بودن. پیوسته در گزیدن خوشبختی. گاهی برای خود گاهی برای کسی که لایق خوشبختی است.

برای پرنسس و همه تفاهم هایمان

من و پرنسس با هم دوستیم. و این دوستی دلیل خاصی هم ندارد ولی یک چیز عجیب این وسط هست. توی کلاس بحث انگلیسی همیشه نظر ما دو تا یکی است و عجیب تر این که همیشه در تضاد با نظر بقیه کلاس است. قبل از این کلاس اصلا نمی دانستم پرنسس چطور آدمی است. اصلا فکر نمی کردم اینقدر مثل هم فکر کنیم. 

چرا؟ آیا ما دوستهایمان را(کسانی که بخش مهمی از لذتها و دردهای زندگی را با آن ها شریکیم) انتخاب می کنیم؟  یا خدا انسانهای خاصی را در مسیر روزمزه های ما قرار می دهد تا از گذراندن ثانیه هایمان با آنها به شگفتی درآییم.

خدایا به خاطر پرنسس و همه دوستهای خوووووووووبم٬ برای شگفتیها و لذتها و اندیشه هایی که در طول آشنایی با آنها تجربه می کنم از تو سپاسگزارم.

فقط غیر ممکن، غیر ممکن است

۱.سالها پیش یک بار در یک جلسه کاریکاتور کسی که استاد ما به حساب می آمد تمرین عجیبی برای طراحی مطرح کرد. گفت بروید و یک کیلو ورق باطله بخرید با یک خودکار و شروع کنید به طراحی روی اون کاغذها. مهم نیست چی بکشید یا چطور بکشید. مهم اینه که همه کاغذها رو طراحی کنید.بعد اولین طراحی رو با آخری ها مقایسه کنید.

من این کارو بعدها به اجبار امتحان کردم. جواب داد!!!

۲. همان سالها با حمیده می رفتیم کلاس شنا. من از شیرجه به طرز مرگ باری می ترسیدم. هیچ وقت این کارو امتحان نکرده بودم. چون به محض پریدن دیگر هیچ چیز در اختیار خودم نبود. ممکن بودم آب بره توی دماغم یا گوشم یا دهنم. ممکن بود برم ته استخر و دیگه نتونم بیام بالا. ممکن بودم سرم بخوره به کف استخر یا پام بگیره به کاشی های دیوار استخر و زخمی بشه.

محال بود. من نمی توانستم. درست در مرز ترک کردن شنا برای همیشه٬ به خودم گفتم ۲۰ بار این کارو تمرین می کنم اگه نتونستم بی خیال کلاس شنا می شم. یه روز که کلاس نداشتم رفتم استخر. اولین شیرجه ۲۰ دقیقه طول کشید. چون نمی تونستم خودم رو متقاعد به خودکشی کنم!!! همه چیزهایی که درموردش نگران بودم اتفاق افتاد ولی من سالم موندم.

بعد دوباره و دوباره امتحان کردم. بار ۱۵ ام موفق شدم!

فقط کافی بود وارد حوزه خطر شوم.

۳. جامعه امروز ما در وضع خاصیه. یکبار انقلاب را امتحان کرده. بارها اعتراض را تجربه کرده و شکست خورده. این است که از هم می گریزیم. به جای چاره به هم پیشنهاد هجرت می کنیم. اما شاید فقط چند تلاش دیگر تا بهبود اوضاع فاصله داشته باشیم.

شاید این خطرها ما را از پا نیاندازد.

شاید فقط غیرممکن غیرممکن باشد.

درباره الی

من دو تا "الی" دارم. امروز خبر دار شدم یکیشون در ارشد رتبه ۱۷ کسب کرده و اون یکی شغلش رو از دست داده!!!

اعدام

تو را از بلندای دار آویختند

برای آن که من در سایه نشسته بودم. 

 آن ها که تو را آویختند می دانستند تا در سایه باشم و جایی برای نشستن داشته باشم به اعتراض برنخواهم خواست.

زووووووووووووووووووووووو

هجای آخرت را کش دادیم و از آن بازی ساختیم.بازیمان وحشی بود و نفس گیر:زووووووووووو

 تا یادمان برود چقدر ما را دنبال خودت کشیدی و چه بلاها سرمان آوردی.همیشه رسمت همین بود.

با تو ام "آرزو"

 

تکنولوژی، تمدن، ...

"م" صندلیش را سر می دهد عقب. با صندلی می رود سراغ "ه". "ه" موس را ول می کند و چیزی تایپ می کند. "م" می گوید:"این فلش را بزن به کامپیوتر و فولدر "ام" را که روی دسکتاپ است برام بریز روش!" "ه" بدون آنکه نگاهش را از مانیتور بردارد. فلش را می گیرد و می گوید:" مگر روی شبکه نیست؟"

-نه! این سیستم من ذغالیه. شبکه اش هم خرابه! "الف" می گه ویروسیه. صد دفعه به "ف" گفتم یه کم خرج کن یه آنتی ویروس درست و حسابی بخر..."

"ه" گوش نمی دهد. گرم کار است. "م" می گوید:" اگه اینو بریزی روی فلش من می رم."

"ه" می گه:" الان!" ...

ادامه نوشته

عمر

او در خانه مادربزرگ از خواب بیدار می شود. مادربزرگ صبحانه مفصلی ترتیب داده با یک دل سیر حرف و خاطره و درددل.

مادربزرگ به صبحانه خوردن او دقت می کند:" عسل نخوردی!... ببخشید شیر نداشتم. یه چایی دیگه بریزم؟!..."

او درگیر جریان پیری است و اصلا نمی شنود که پیرزن نصیحتش می کند و در ضمن گله ای قدیمی را هم به میان می کشد. او در ذهنش شماره می کند که ۵۰ سال وقت دارد تا به وضع مادر بزرگ برسد: تنهایی٬ درد پا و کمر٬ ... فکر می کند روزهای خوبی خواهد بود تا اون روز هر چه که بخواهد دارد: حساب بانکی پرو پیمان بدون نگرانی دانشگاه و ازدواج و سربازی و ... مثل مادربزرگ لم خواهد داد و به شمعدانی های باغچه نکاه می کند و غرق خیالات خوش می شود!

او می رود. مادربزرگ در را پشت سرش می بندد و به اتاق برمی گردد. قاب عکس روی دیوار را با وسواس صاف می کند. روی تخت دراز می کشد و به عکس شوهرش نگاه می کند.با خودش حساب می کند: پدرش در ۹۵ سالگی مرد٬ سن مادرش را نمی دانست ولی لابد ۸۰ را داشته. شوهرش که هنوز تازه ۷۰ ساله بود که سکته کرد و مرد. از شوهرش ۵ سال بیشتر عمر کرده. تا مادرش ۵ سال و تا پدرش ۲۰ سال جا دارد. از این پهلو به آن پهلو می گردد. کمرش ضعف می رود. گردنش درد می کند و زانوی راستش و مچ دست چپش و ...

چشمهایش را می بندد:" بیچاره پدرم!"

راز و غریبه

روزی غریبه ای به خانه ما آمد. کلیدش را گم کرده بود و پشت در مانده بود. من تعارفش کردم که بیاید تو. او هم پذیرفت. غریبه بود. هر چند دیوار به دیوار خانه ما خانه داشت. حتی اسم هم را نمی دانستیم.

روبروی هم نشستیم و از چیزهای ساده ای با هم گپ زدیم. ناآشنا بود و دور... اما در میان لبخندها و تعارفهای بی هدف٬ چیزی از گوشه تاریک ذهنم سرازیر شد و از کلامم چکه کرد.

حالا در همسایگی ما زن جوانی زندگی می کند که اسمش را هم نمی دانم ولی چیزهایی درباره من می داند که رازهای سربه مهرم بودند.

رازهایی که تا بر ملا نشدند٬ از آنها بی خبر بودم.

پنجره ای به بیرون

پنجره خانه شما به داخل گشوده می شود.

 پنجره ما ولی به بیرون٬

به همین دلیل ساده است که هرگاه پنجره را می گشایم تا وزش باد موافق بعدی گشوده می ماند.

من و تو

من و تو دو سر یک ماجرای مسخره ایم

من آزادم به نفهمیدن!

تو محکومی به دانستن٬

                 به اندیشیدن...

به امید آزادی همه زندانیان سیاسی به خصوص ز.م. و همه خانمها

...

نه شکوه ای،

     نه اشکی... لبخند زدی

     و چشم فروبستی

             و دست کشیدی

                          به انتظار مرگ گرامی،

     تنها، سر بر بالین بی کسی گذاشتی.

امروز مرگ تو را و "او" را به هم می رساند.

"او" که در سوگش نه شکوه کردی و نه اشک ریختی.

تنها دست از بودن کشیدی،

                             و رفتی...

پیر اما مقدس

تو پیری

این را انگشتهای کشیده نحیفت با آن رگهای برآمده آبی می گویند.

این را موهای سفید حنا بسته ات می گویند.

این را قامت خمیده و گامهای کوتاه و ناتوانت می گویند.

اما تو برایم مقدسی

به پیشانیت نگاه می کنم و از آن می خوانم٬ تاریخ پرتلاطم حقیقت خواهان را.

تا عمق نگاه کم فروغت فرو می روم و دنبال مقدسات فراموش شده می گردم سراغ از ارزشهای به دار آویخته می گیرم.

به زمزمه آرام ذکرت گوش فرا می دهم و از یاد می برم هر چه جز او را.

نگاهت می کنم. آرام خفته ای. در پیری خود غوطه وری. مقدسی مثل پیامبری برای امتش. زیرا که نفس کشیده ای در هوای پلید خیانت و فریب و دل بر نداشته ای و گام پس نکشیده ای از حقیقت.

زیرا ایستاده ای همپای مردت که ایستاد و ایستاد و ایستاد...

و هر چند بقیه عمرت را در بستر پیری سر بر بالین تنهایی  خواهی گذراند برای من تو هنوز مظهر ایستادنی.

مرغ آمین

مرد نظافتچی در آی سی یو را با ضربه تی باز می کنه و سطلش را با پا سر میدهد تو. به پرستاری که داره یه چیزی می نویسه و اون یکی که داره چایی اش را فوت می کنه٬ سلام می کنه. دور تا دور آی سی یو را نگاه می کنه. مریضای دیروزی همه مرخص شده اند. یک مریض جدید اون ته خوابیده و ... یه پیرزنه که الان ۳ هفته است دراز به دراز اون گوشه خوابیده. با سرم و سوند و چسبهایی که به سینه اش چسبیده و تلویزیون بالای سرش که یه خط کج و معوج نشون می ده با چند تا عدد. مرد نظافتچی تی اش را می کند توی سطل و همزمان رو به پرستارها می گه:" سرتون خلوته امروز...این بیچاره کی مرخص می شه؟!" پرستار چاییش رو هورت می کشه و شونه بالا می اندازه. مرد نظافتچی تی اش را روی سنگ ها می سراند.

دم تخت پیرزنه بوی بدی می آد. زیر کیسه متصل به سندش یک لکه بزرگ ادرار زمین را خیس کرده. مرد نظافتچی در حالی که تی اش را پشت سرش می کشد بر می گردد پیش پرستارها و می گوید:" این خانم اکبری کجاس؟ کیسه ادرار این حیوونی پر شده."

-امروز شیفت خانم جمالیه. الان میاد بهش می گم عوضش کنه!

مرد نظافتچی با اکراه می گوید:" بیچاره! این چه زندگیه. "

رو به آسمون می کند و ادامه می دهد:" خدایا منو به این وضع ننداز که از دست و پا بیافتم و محتاج بقیه بشم!"

زیر چشمی به پرستارها نگاه می کنه. یکیشون شونه بالا می اندازه و اون یکی سر تکون می ده.

مرد نظافتچی ادامه می ده:"واالله!" و راهشو می کشه که بره سراغ کارش. بر می گرده. پاش می گیره به تی و سکندری می ره. اون پاش رو می ذاره جلو! پاش روی زمین خیس سر می خوره و از پشت ولو می شه روی زمین. پرستارها می دون که کمکش کنن...

***

هفته بعد که پیرزنه به هوش اومده و نشسته روی ویلچر که بره به بخش٬ هر دو پرستار شیفت هفته قبل مرخصی گرفته اند که بروند مجلس ترحیم مرد نظافتچی.

شعر

"باورم کن که شعر در من طغیان یگانگی ست و حماسه ی دوست داشتن"

                                                                                                سید علی صالحی

در من ولی تنها پاسخی غریضی است به آن همه شعری که این روزها خوانده و شنیده ام! همین. حالا بعدا اعتراف می کنم که چندان شعر هم نبوده اند این پستها! تنها تصورات جنون آمیزی برای خالی نبودن  یک وبلاگ بیچاره

چیزی

نمی دانم این چیزها که می نویسم از کجا پیدا شده

این چیزهای پریشان که در ذهنم می رقصند

این چیزهای گیج کننده٬ که ثانیه هایم را٬ پر می کنند.

این ترس های شبیه مرگ

این امیدهای شبیه زندگی

این خیال های شبیه قصه

این دوست داشتن های واقعی واقعی

...

می دانم

من چیزی هستم که روزی کسی برای کاری (نه چندان مهم) درست کرده است!

خدا برات بخواد

با حمیده سوار ماشینیم.

سر پیچ زنی را نشانم می دهد:"چقدر شکل "عزیز" است!"

زن برای ماشینها دست تکان می دهد که کسی برساندش. ترمز می کنم. سوار می شود. نه پیر است و نه شبیه عزیز! می گوید:"سر بریدگی پیاده می شوم."

به اندازه یک میدان راهمان را دور می کنیم تا برسانیمش به "سر بریدگی" که می خواهد پیاده شود. موقع پیاده شدن می خندد و به شوخی می گوید:"بذار کرایه بدم!!!"

و دعایمان می کند:"خدا برات بخواد!"

دعاش عین دعای "عزیز" است.

یوگا

چهارشنبه ها ظهر می ریم کلاس. ساعات متفاوتی در میان هفته های شبیه هم است. در حالت کوه می ایستیم. بعد می شویم درخت پا در زمین و دست ها رو به آسمان. بعد ادای پروانه ها را در می آوریم. در جلد مار کبری و ملخ و ابوالهول می رویم. گاهی هم سوسمار می شویم یا خرگوش حتی سگ و گربه و  لاک پشت... وقتی بر می گردم درست نمی دانم چی هستم دراز به دراز می افتم و از خودم می پرسم کوه و درخت و زمین چه برتری بر انسان دارند؟ سوسمار و ملخ و سگ و گربه و لاک پشت و پروانه چه فرقی دارند با ما. دلم می سوزد به حال خودم که اینقدر مغرورم به انسان بودنم. اصلا کدام انسانیت؟

هفته بعد باز ملخ و گربه و سگ و لاکپشت و خرگوش و مار و سوسمار و پروانه دست به دست هم خواهند داد. شاید کمی بر گردم به انسانی که بودم . انسانی که روزی خدا در میان زمین و درخت و دریا و جنگل آفریده بود. مثل بقیه حیوانات. 

دیدمت

دیدمت نشسته بودی روی صندلی همیشگیت. خانه شلوغ و پلوغ بود. من صالح را بقل کرده بودم. شما ما را صدا کردی من به صالح گفتم به آقاجون سلام کن. صالح به شما خندید شما به صالح خندیدی... حالا می دانم که شما و صالح با همید. حالا می دانم که دنیای ما زنده ها دنباله دنیای شماست. دنیای ما فریبنده و رنگارنگ است مثل دنباله بادبادک اما به خودی خود هیچی نیست. بادبادک است که دنباله را به پرواز در می آورد.

از شبی چنین

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند
يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند
نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند
دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند
گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند
چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات
برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند
نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند
                                                                                                                     ه.الف.سایه

---

ن برایم از هجرت گفت. گفت برو پیامبران هم هجرت کرده اند. بهش خندیدم و فکر کردم می مانم و می سازم.

ف گفت بیا آنجا هر روز بدتر از روزه پیشه. فکر کردم بدتر که نه اما بهتر شدنش کنده.

م و ف و ه و ه گفتند بیا فکر کردم برای خودشان می گویند.

بابا می گه اینجا همه غمگینن و اونجا همه خوشحال نمی گه برو یا بمون.

امسال نه برف داریم نه باران و نه حتی سرما. مردم عین خیالشون نیست انگار حتما باید تابستون بشه تا به کم آبی فکر کنیم. طبیعت هم از این همه جنایت به نام دین بدش آمده و با ما لج کرده.

روی آخرین فریمهای کتاب کار می کنم و همه شان را با همه وجود حس می کنم و از درد آدمهایی که کشیده ام رنج می کشم.

دنبال راهی برای فرارم. کاش می شد با همه ایرانی ها هجرت کنیم مثل موسی.

هدی

از هدی می پرسم که توی مدرسه با کی دوستی؟ می گه با همه. می گم کدومشون رو از همه بیشتر دوست داری؟ فکر می کنه و بعد می گه اسم آمریکاییش رو بگم؟ می گم آره باز هم یه کم بکر می کنه و می گه ایزابلا (اگه درست یادم مونده باشه)

شاید هدی هنوز نمی دونه که نباید اسمها رو ترجمه کرد شایدم فکر می کنه عمه خنگش نمی تونه اسم انگلیسی دوست عزیزش رو بفهمه!!!