دیگرگونه مردی

"در آوار ِ خونين ِ گرگ وميش
                                     ديگرگونه مردی آنک،
                                                               که خاک را سبز مي خواست
...
چه مردی! چه مردی!
که مي گفت:
               قلب را شايسته تر آن
                                     که به هفت شمشير ِ عشق
                                                                       در خون نشيند.

و گلو را بايسته تر آن
                        که زيباترين ِ نام ها را
                                                   بگويد.
...
رويينه تني
           که راز ِ مرگ اش
                          اندوه ِ عشق و
                          غم ِ تنهايي بود.
□
«ــ آيا نه
يکي نه
بسنده بود
             که سرنوشت ِ مرا بسازد؟



من
تنها فرياد زدم

نه!

                        من از
                                فرورفتن
                                          تن زدم.


صدايي بودم من
         ــ شکلي ميان ِ اشکال ــ،
                                   و معنايي يافتم.



من بودم
         و شدم،

               نه زان گونه که غنچه يي
                                              گُلي
                                                 يا ريشه يي

که جوانه يي
               يا يکي دانه
                            که جنگلي ــ

راست بدان گونه
که عامي مردی
شهيدی;

تا آسمان بر او نماز بَرَد.
□
دريغا شيرآهن کوه مردا
که تو بودی،
و کوه وار
       پيش از آن که به خاک افتي
                                   نستوه و استوار

             مُرده بودی.


اما نه خدا و نه شيطان ــ

سرنوشت ِ تو را

بُتي رقم زد

که ديگران

مي پرستيدند.

بُتي که

ديگران اش

مي پرستيدند.

                                                                                                   احمد شاملو ۱۳۵۲

 

دیدمت

دیدمت نشسته بودی روی صندلی همیشگیت. خانه شلوغ و پلوغ بود. من صالح را بقل کرده بودم. شما ما را صدا کردی من به صالح گفتم به آقاجون سلام کن. صالح به شما خندید شما به صالح خندیدی... حالا می دانم که شما و صالح با همید. حالا می دانم که دنیای ما زنده ها دنباله دنیای شماست. دنیای ما فریبنده و رنگارنگ است مثل دنباله بادبادک اما به خودی خود هیچی نیست. بادبادک است که دنباله را به پرواز در می آورد.

از شبی چنین

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند
يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند
نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند
دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند
گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند
چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات
برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند
نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند
                                                                                                                     ه.الف.سایه

---

ن برایم از هجرت گفت. گفت برو پیامبران هم هجرت کرده اند. بهش خندیدم و فکر کردم می مانم و می سازم.

ف گفت بیا آنجا هر روز بدتر از روزه پیشه. فکر کردم بدتر که نه اما بهتر شدنش کنده.

م و ف و ه و ه گفتند بیا فکر کردم برای خودشان می گویند.

بابا می گه اینجا همه غمگینن و اونجا همه خوشحال نمی گه برو یا بمون.

امسال نه برف داریم نه باران و نه حتی سرما. مردم عین خیالشون نیست انگار حتما باید تابستون بشه تا به کم آبی فکر کنیم. طبیعت هم از این همه جنایت به نام دین بدش آمده و با ما لج کرده.

روی آخرین فریمهای کتاب کار می کنم و همه شان را با همه وجود حس می کنم و از درد آدمهایی که کشیده ام رنج می کشم.

دنبال راهی برای فرارم. کاش می شد با همه ایرانی ها هجرت کنیم مثل موسی.

خیلی وقته نمی تونم هیچ مطلبی پست کنم. اگر این پست به دستتون رسید بیایید منو نجات بدید!

جدی می گم ها...