عمر

او در خانه مادربزرگ از خواب بیدار می شود. مادربزرگ صبحانه مفصلی ترتیب داده با یک دل سیر حرف و خاطره و درددل.

مادربزرگ به صبحانه خوردن او دقت می کند:" عسل نخوردی!... ببخشید شیر نداشتم. یه چایی دیگه بریزم؟!..."

او درگیر جریان پیری است و اصلا نمی شنود که پیرزن نصیحتش می کند و در ضمن گله ای قدیمی را هم به میان می کشد. او در ذهنش شماره می کند که ۵۰ سال وقت دارد تا به وضع مادر بزرگ برسد: تنهایی٬ درد پا و کمر٬ ... فکر می کند روزهای خوبی خواهد بود تا اون روز هر چه که بخواهد دارد: حساب بانکی پرو پیمان بدون نگرانی دانشگاه و ازدواج و سربازی و ... مثل مادربزرگ لم خواهد داد و به شمعدانی های باغچه نکاه می کند و غرق خیالات خوش می شود!

او می رود. مادربزرگ در را پشت سرش می بندد و به اتاق برمی گردد. قاب عکس روی دیوار را با وسواس صاف می کند. روی تخت دراز می کشد و به عکس شوهرش نگاه می کند.با خودش حساب می کند: پدرش در ۹۵ سالگی مرد٬ سن مادرش را نمی دانست ولی لابد ۸۰ را داشته. شوهرش که هنوز تازه ۷۰ ساله بود که سکته کرد و مرد. از شوهرش ۵ سال بیشتر عمر کرده. تا مادرش ۵ سال و تا پدرش ۲۰ سال جا دارد. از این پهلو به آن پهلو می گردد. کمرش ضعف می رود. گردنش درد می کند و زانوی راستش و مچ دست چپش و ...

چشمهایش را می بندد:" بیچاره پدرم!"

راز و غریبه

روزی غریبه ای به خانه ما آمد. کلیدش را گم کرده بود و پشت در مانده بود. من تعارفش کردم که بیاید تو. او هم پذیرفت. غریبه بود. هر چند دیوار به دیوار خانه ما خانه داشت. حتی اسم هم را نمی دانستیم.

روبروی هم نشستیم و از چیزهای ساده ای با هم گپ زدیم. ناآشنا بود و دور... اما در میان لبخندها و تعارفهای بی هدف٬ چیزی از گوشه تاریک ذهنم سرازیر شد و از کلامم چکه کرد.

حالا در همسایگی ما زن جوانی زندگی می کند که اسمش را هم نمی دانم ولی چیزهایی درباره من می داند که رازهای سربه مهرم بودند.

رازهایی که تا بر ملا نشدند٬ از آنها بی خبر بودم.

پنجره ای به بیرون

پنجره خانه شما به داخل گشوده می شود.

 پنجره ما ولی به بیرون٬

به همین دلیل ساده است که هرگاه پنجره را می گشایم تا وزش باد موافق بعدی گشوده می ماند.

سری سر به زیر

سرا پا اگر زرد و پژمرده ايم             ولي دل به پاييز نسپرده ايم
چو گلدان خالي لب پنجره              پر از خاطرات ترک خورده ايم
اگر داغ دل بود ما ديده ايم              اگر خون دل بود ما خورده ايم
اگر دل دليل است آورده ايم            اگر داغ شرط است ما برده ايم
اگر دشنه ي دشمنان,گردنيم         اگر خنجر دوستان,گرده ايم
گواهي بخواهيد:اينک گواه             همين زخم هايي که نشمرده ايم
دلي سربلند و سري سر به زير       از اين دست عمري به سر برده ايم 
                                                                                قيصر امين پور

من و تو

من و تو دو سر یک ماجرای مسخره ایم

من آزادم به نفهمیدن!

تو محکومی به دانستن٬

                 به اندیشیدن...

به امید آزادی همه زندانیان سیاسی به خصوص ز.م. و همه خانمها

یک گل بهار نیست

یک گل بهار نیست
     صد گل بهار نیست
            حتی هزار باغ پر از گل بهار نیست
وقتی پرنده ها همه خونین بال
       وقتی ترانه ها همه اشک آلود
              وقتی ستاره ها همه خاموشند
                     وقتی که دستها با قلب خون چکان٬ در چارسوی گیتی٬ هر جا به استغاثه بلند است
ایا کسی طلوع شقایق را
               در دشت شب گرفته تواند دید ؟
وقتی بنفشه های بهاری٬در چارسوی گیتی٬بوی غبار وحشت و باروت می دهند
ایا کسی صفای بهاران را
                 هرگز گلی به کام تواند چید ؟
وقتی که لوله های بلند توپ٬ در چارسوی گیتی٬ در استتار شاخه و برگ درخت هاست
این قمری غریب
                 روی کدام شاخه بخواند ؟
وقتی که دشت ها٬دریای پرتلاطم خون است
دیگر نسیم زورق زرین صبح را
                  روی کدام برکه براند ؟

                            ***
اکنون که آدمی٬از بام هفت گنبد گردون گذشته است
گردونه زمین را
        از اوج بنگریم
                   از اوج بنگریم
ذرات دل به دشمنی و کینه داده را
  وز جان و دل به جان و دل هم فتاده را
        از اوج بنگریم و ببینیم
در این فضای لایتناهی
         از ذره کمترانیم
 غرق هزار گونه تباهی
         از اوج بنگریم و ببینیم
آخر چرا به سینه انسان دیگری٬ شمشیر می زنیم ؟
ما ذره های پوچ
    در گیر و دار هیچ
در روی کوره راه سیاهی که انتهاش
گودال نیستی است
آخر چگونه تشنه به خون برادرانیم ؟
        از اوج بنگریم
انبوه کشتگان را
خیل گرسنگان را
انباشته به کشتی بی لنگر زمین
سوی کدام ساحل تا کهکشان دور٬ سوغات می بریم ؟
آیا رهایی بشریت را
در چارسوی گیتی
در کائنات یک دل امیدوار نیست ؟
ایا درخت خشک محبت را
یک برگ در سبز در همه شاخسار نیست ؟
دستی برآوریم
باشد کزین گذرگه اندوه بگذریم
روزی که آدمی
خورشید دوستی را
در قلب خویش یافت
راه رهایی از دل این شام تار هست
و آنجا که مهربانی لبخند میزند
                                  در یک جوانه نیز شکوفه بهار هست

                                                                                 فریدون مشیری

چرا از مرگ مي ترسيد

چرا از مرگ مي ترسيد
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد
                    ***
مپنداريد بوم نا اميدي باز
به بام خاطر من مي كند پرواز
مپنداريد جام جانم از اندوه لبريز است
مگوييد اين سخن تلخ و غم انگيز است
مگر مي٬ اين چراغ بزم جان٬ مستي نمي آرد
مگر افيون افسونكار ٬
نهال بيخودي را در زمين جان نمي كارد
مگر اين مي پرستي ها و مستي ها
براي يك نفس آسودگي از رنج هستي نيست
                                     مگر دنبال آرامش نمي گرديد 
                                                             چرا از مرگ مي ترسيد
                     ***
كجا آرامشي از مرگ خوشتر كس تواند ديد
مي و افيون فريبي تيزبال و تند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماري جانگزا دارند
           نمي بخشند جان خسته را آرامش جاويد 
                                    خوش آن مستي كه هوشياري نمي بيند
                     ***
چرا از مرگ مي ترسيد
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد
    بهشت جاودان آن جاست
              جهان آنجا و جان آنجاست
                      گران خواب ابد در بستر گلوي مرگ مهربان آنجاست 
                                  سكوت جاوداني پاسدار شهر خاموشي است 
                                          همه ذرات هستي محو در روياي بي رنگ فراموشي است
نه فريادي
           نه آهنگي
                        نه آوايي
نه ديروزي
           نه امروزي
                       نه فردايي
جهان آرام و جان آرام
                           زمان در خواب بي فرجام
                                                                 خوش آن خوابي كه بيداري نمي بيند
 
                     ***
سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
    در اين دوران كه از آزادگي نام و نشاني نيست
         در اين دوران كه هر جا هر كه را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست اين نامردم صدرنگ بسپاريد
كه كام از يكديگر گيرند و خون يكديگر ريزند
درين غوغا فرومانند و غوغا ها برانگيزند
           سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
                               همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آريد
                     ***
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد
              چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد
                                                         چرا از مرگ مي ترسيد
                                                                                     زنده یاد "فریدون مشیری"

...

نه شکوه ای،

     نه اشکی... لبخند زدی

     و چشم فروبستی

             و دست کشیدی

                          به انتظار مرگ گرامی،

     تنها، سر بر بالین بی کسی گذاشتی.

امروز مرگ تو را و "او" را به هم می رساند.

"او" که در سوگش نه شکوه کردی و نه اشک ریختی.

تنها دست از بودن کشیدی،

                             و رفتی...