من و پرنسس با هم دوستیم. و این دوستی دلیل خاصی هم ندارد ولی یک چیز عجیب این وسط هست. توی کلاس بحث انگلیسی همیشه نظر ما دو تا یکی است و عجیب تر این که همیشه در تضاد با نظر بقیه کلاس است. قبل از این کلاس اصلا نمی دانستم پرنسس چطور آدمی است. اصلا فکر نمی کردم اینقدر مثل هم فکر کنیم. 

چرا؟ آیا ما دوستهایمان را(کسانی که بخش مهمی از لذتها و دردهای زندگی را با آن ها شریکیم) انتخاب می کنیم؟  یا خدا انسانهای خاصی را در مسیر روزمزه های ما قرار می دهد تا از گذراندن ثانیه هایمان با آنها به شگفتی درآییم.

خدایا به خاطر پرنسس و همه دوستهای خوووووووووبم٬ برای شگفتیها و لذتها و اندیشه هایی که در طول آشنایی با آنها تجربه می کنم از تو سپاسگزارم.