بیماری

در جمع من و این بغض بیقرار

                                  جای تو خالی...

 

این روزها تحملم را از دست داده ام. به خصوص در مقابل بیماری. دلم از هر دل درد کوچکی و هر سر گیجه ای می لرزد. چه رسد به باتری قلب مرد جوانی که تازه ۳۰ ساله شده و لکه ای در ام آر آی عزیز ۶ ساله بیگناهی.

براشون دعا می کنم و یادم به دعاهایی که مستجاب نشدند می افتد...

تو از یادم نمی روی

برهنه بر بستر بیکسی مردن

                                      تو از یادم نمیروی

خاموش به رساترن شیون آدمی

                                      تو از یادم نمیروی

گریبانی برای دریدن این بغض بیقرار

                                      تو از یادم نمیروی

سفری ساده به تمام دوستت دارم تنهایی

                                      تو از یادم نمیروی

سوزن ریز بی امان باران بر پیچک و ارغوان

                                      تو از یادم نمیروی

تو

تو با من چه کرده ای که از یادم نمی روی؟!

سپیذه

از همه دوستانی که اظهار همدردی می کنند سپاسگزارم. راستی سپیده رو یادم نمیاد.

مرثیه زنده بودن

(به من می گن وبلاگت را آپدیت کن.  بعد از صالح نمی توانستم تا حامد ازم خواست و اصرار کرد که ادامه بدم. )

برایت هیچ مرثیه ای نسرودم

برای تو که همه ترانه ها بوی تو را می دهند

برای تو که زنده بودن را به ما نشان دادی و آن شب درس آخرمان مرگ بود

در نیمه شب خنک اواخر اسفند

در نیمه شب خاموش مهتابی ... در آستانه رسیدن بهار

                                                  نزدیک طلوع دوباره خورشید 

برایت مرثیه ای نمانده که نسروده باشم