تنفر
یادمه یه بار در مدینه و دقیقا قبل از محرم شدن رفتم اتاق بابا و ازش پرسیدم:" می شه کسی رو نبخشید؟" می ترسیدم اگر نبخشم٬ بخشیده نشوم. اون روز بابا گفت:" اشکالی نداره!" (ولی البته این اخلاق بابا است٬ کمتر پیش می آید نسخه ای برای دیگران بپیچد که اجرا کردنش سخت باشد.) اون موقع مشکل بخشیدن یا نبخشیدن استادی بود که به من نمره نداده بود و من رو ۲ ترم بیشتر در دانشگاه نگه داشته بود. الان اصلا برام مهم نیست که اون موقع چقدر به من استرس وارد کرده بود و حتی ریزش موی استرسی گرفته بودم. اصلا همین الان بخشیدمش.
دلیل دیگر این که دیگه اصلا برام مهم نیست اینه که الان آدمهایی رو می شناسم که نه تنها سرنوشت من که سرنوشت جامعه رو در دست دارند و بی لیاقت هستند. مست قدرت هستند. خائن هستند. خودرای هستند. کلکسیون اخلاق های ... هستند.
و من گاهی عمیقا متنفرم.
اما شاید یه روز همه اینها کم اهمیت بشوند. بخشیده بشوند. من بمانم و یک نفرت جدید. نفرت از خودم از کارهایی که نباید می کردم و کرده ام. از کارهایی که باید می کردم و نکرده ام.
خدا قبول کنه یه پیشنهاد نصفه نیمه کار بهم شده. هنوز هم قرارداد نبسته ام.
درضمن کلاس زبان هم بالاخره شروع شده. 
دو هفته رفتم کلاس ایروبیک. دیدم خیلی با حال و روزم جور نیست. به خصوص که نفس کشیدنش با تنفس یوگا خیلیییی برعکس هم هستن. در یوگا نفسها عمیق و با تمرکز هستن و ریتم حرکات دقیا با ریتم تنفس هر فرد تنظیمم می شه. اما در ایروبیک هدف تنظیم تنفس با حرکاته و ریتم حرکات هم از یه موسیقی دامبول دیمبول پیروی می کنه. آدمهای کلاس هم همه سن بالا و خانه دار بودن.
حالا یهویی رفتم کلاس تکواندو. حامد می گه می تونی با ورزشهایی که تا حالا رفته ای یه المپیک راه بندازی.
